Eski Günlere Bir Yolculuk

Dün,çok uzun zamandır hiç gitmediğim,öğrencilik günlerimde üç yıl kadar oturduğum semte yolumuz düştü.O mahalleyi çok severdim,İstanbul'un içinde mahalle olarak korunmuş bir semtti.Bahsettiğim yer Feriköy,o tarafları bilenler bilir,caddeler değişir ama ara sokaklar pek değişmez.Bitişik nizamda evler,insanları birbirine ister istemez yakınlaştırır.
Dört kız öğrencinin oturduğu ev mahalleli tarafından korunur,kollanırdı:)Bize en çok yardımcı olanlardan biri de binamızın girişinde küçücük bir bakkal dükkanı olan Ahmet Amca'ydı.Evimize telefon bağlanana kadar,ailelerimize,arkadaşlarımıza onun telefonu verildiği için, her birimizi üşenmeden ve bıkmadan telefona çağırırdı.Ee o zamanlar cep telefonu falan icat olmamıştı:)Biz ara sıra büyük marketlerden alışveriş yaptığımızda,Ahmet Amcaya ayıp olacak diye saklanarak girerdik apartmana...Öyle yazısız bir anlaşma vardı sanki aramızda...
O yıllarda Ahmet Amca hakikatten amca idi,yaşı 65-70 falandı.Dün ben sokağı tanıyınca, ikinci fark ettiğim bakkal dükkanı ve Ahmet Amca oldu.Nasıl sevindim,mutlu oldum,anlatamam.Hayatta olmayabileceğini düşünmüştüm.Ama işte karşımda ve aynı eski günlerdeki simasıyla duruyordu.Hiç değişmemesi mümkün mü bir insanın on yıl içinde?Evet mümkünmüş,sadece kendi değil bakkal dükkanı da aynıydı,on yıl geçmemiş,dün oradan ekmek almışım gibi hissettim.Ben heyecan içinde dükkana girdim,kendimi tanıttım ama hatırlamakta zorlandı,ben onun gibi aynı kalamadım maalesef:)Eşimi ve kızımı tanıştırdım.Ben bu geçmişe yapılan geziden çok hoşnut oldum,yüzü değilse de hafızası yıpranmış bakkal amcam da, eminim mutluydu...Telaştan fotoğraf çekmediğimiz için,yüzünü paylaşamıyorum sizlerle ama eminim, hepinizin hipermarket kasiyerlerinden çok daha iyi tanıdığınız bir bakkal amcanız olmuştur,işte onlardan biriydi...

Yazının fotoğrafı Feriköy Pazarı.