Çocuğunuza güvenin tabi ama...

Geçen akşamlardan birinde, hangi gün olduğunu hatırlamıyorum şimdi,Mehmet'le eve dönerken Belgin'in bahsettiği MADO'ya uğramaya karar verdik.Açılalı dört beş ay olmuş ama biz hiç görmemişiz.İncirli de cadde üzerinde büyük bir bina,çok şık bir yer.Hemen yola bakan bir masaya oturduk.Dışarıdayız,önümüzde alçak bir set var kaldırımla mekanı ayıran...Elif hayatından çok memnun, ortalığı keşfe çıktı.Ama hiç bir zaman benden fazla uzaklaşmaz.
Mehmet de fotoğraf çekmek istedi(üstte görülen o fotoğraflardan biri) ve yolun karşısına geçti, binanın tamamını kadraja alabilmek için.Benim meraklı kızım da etrafı gezerken yavaşca kaldırıma indi önce,ben "gel bak bu tarafta dolaş oraya inme"derken Elif kaldırım kenarına park etmiş iki aracın arasına iniverdi,yani yola indi.Ben nasıl bağırıyorum "Elif gel yanıma,Elif, Elif.." ama öylece duruyor yüzüme bakıp"Ben babamın yanına gidicemmm"diyor.Allahım o 30-40 saniye içinde kafamdan neler geçiyor.O kaldırımı ayıran setin üzerinden atlasam, ya benden önce yola atlarsa, zaten yolun üzerinde duruyor ve o yolda vızır vızır minibüs, otobüs işliyor."İçeri giriyorum" desem her zaman peşimden gelir ama ya gelmez de babasına yönelirse, ben avaz avaz bağırdığım için müşteriler de ayaklandı, güvenlik görevlisi mi,yoksa garsonlardan biri miydi bilmiyorum, Elif'in önüne dikildi.Tabi Elif de hemen bana doğru geldi.Ben sarıldım ona, o kadar korkmuşum ki,sadece "Neden beni dinlemedin anneciğim, niçin indin yola" diyorum.Bu arada Mehmet dünyadan habersiz fotoğraf çekiyor.O, masaya döndüp de Elif'i kucağına aldığında, ben ağlamaya başladım. Çok korkunç bir andı.Sonra gecenin kalanında hep bir kurgu dolaştı beynimin içinde.Şimdi dillendirmek istemediğim bir film oynadı gözümün önünde.
Bir daha "kızım benden uzaklaşmaz" güveniyle oturamam hiçbir yerde...Küçük çocuklulara duyurulur.Siz de gözünüzden uzaklaşmamasına güvenmeyin...
Bu arada Mado Cafe çok güzel bir yer...Çocuklular yol kenarına oturmazlarsa, pek ala rahat ederler:))