"Bizim zamanımızda" diye başlayan cümleler kurmak bana çok tuhaf gelse de kurmam gerekiyor.Evet, bizim zamanımızda walkman diye bir alet vardı,müzik dinlemenin en kişisel yollarından biri bu aleti kullanmaktı.Müziği hemen her yere taşımayı mümkün kılmış,mucizevi bir şeydi.Gençlerin büyük çoğunluğu bunlardan birine sahip olmuş,olamayanlar da hayalini kurmuştu.Ebat olarak bugünün mp3 çalarlarıyla kıyaslanınca, oldukça hantal,şekilsiz şeylerdi ve müzik dinleyebilmek için pil,kaset,kocaman kulaklıklar da taşınması gereken diğer aksesuarlardı.Bugün,nereden nereye dedirtecek teknolojik gelişmeler yaşanıyor.Sokakta,plajda,evde,okulda,maçta,alışveriş merkezinde,yürüyüş yaparken müziği gömlek cebinizde taşıyabileceğiniz aletler var.
Neden anlattım bunları,çünkü etrafımda o kadar çok insanın kulağına takılı ki bu,ben mi geç fark ettim yoksa yaygınlaşması çok mu yeni bilmiyorum.Müzik dinlemenin ne kadar güzel olduğunu tarif edecek değilim tabi ki,ama insanlarla sosyalleşmek de güzeldir,bunu hatırlamak gerekecek bir zaman sonra...Geçen gün minibüsteydim,yanımda genç bir kız oturuyor,uzun saçlı.Elif kucağımda, bir sürü gülünesi,en azından tebessüm gerektiren şey anlatıyor,yanımdaki kızcağız duvar olmuş.Neden sonra fark ettim kulaklığını,müzik dinliyor.Artık etrafımızla ilgilenmemek için kulağımızı tıkayacağımız bir alet var,yakında gözümüze de bir şey icat ederlerse kalabalıkta olduğumuzu fark etmeden yaşar gideriz...Toplumun paylaştıkları azaldıkça dertleri artacaktır,umarım iletişimsizliğimiz ve yalnızlığımız korkunç boyutlara ulaşmaz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder