Mevsim bahar olunca...

Bahar aylarını severim,ama en çok da Mayıs ayını...Nerdeyse bütün özel günlerimiz mayıs ayı içindedir.Annemle babamın evlilik yıldönümü,benim doğumgünüm,kardeşlerimin doğumgünleri,kızımın doğumgünü,anneler günü.Eh daha ne olsun,kutlayacak bir sürü şey:)
Elif'in doğumgünü yaklaşıyor,plan yapmam lazım.Küçük bir kızı mutlu etmek çok zor değil de biraz kalabalık olsak diye düşününce hazırlanmak gerekiyor.

Bugün pazar ve yatılı okul günlerimden beri çok sıkılırım pazarları...Nasıl ki ayların insanın ruh hali üzerinde etkileri var,günlerin de var bence.Pazarın enerjisi yok,miskin bir gün.Ayrıca okula dönüş günü olduğundan ailemden ayrılıp yola çıktığım kasvetli hatıraları hortlatır bende.11-12 yaşındayken taşınması zor bir yüktü ayrılık,zamanla alışıyor insan ama çok zorlanmıştım,başka bir yazının mevzusu olabilecek kadar uzundur tarifi..

Elif'le çok dipdibe yaşıyoruz doğduğundan beri,anneanne babaanne uzak şehirlerde yaşayınca emanet edebileceğiniz kimse olmuyor.Bizim durumumuz biraz da abartılı,babasıyla bile yeni yeni yalnız biryerlere gidiyor.Bu benim için oldukça boğucu bir durum.Artık üç yaşında olduğuna göre,bağışıklık sistemi de doktorunun söylediği gibi güçlendiyse, bir kreşe gidebilir diyoruz.Hatta geçen gün birini ziyaret ettik bile.O kreşe başlarsa ben de bir işe girebilirim artık.İkimiz için de iyi olur diye düşünüyorum.Ama benim erken yaşlarda yaşadığım ayrılık travmasını o da yaşar mı acaba diye endişe etmiyor değilim.Anne olmak zor, öyle de böyle de üzülüyorsunuz.
Neyse, mevsim bahar nasılsa,biraz daha gevşemeli,hayattan zevk almalıyız...