Uzun bir aradan sonra tekrar yazmayı denemek istedim.Umarım bu sefer daha tutarlı devam edebilirim.Geçen bunca zaman içerisinde en büyük değişiklik Elifin halleri, kızım büyüyor, artık bebek değil bir çocuk oldu.
Onun yaptığı herşeyin büyüleyici, sihirli bir yanı var sanki..."Alt tarafı bir çocuk işte ne yapabilir ki o kadar muhteşem" diyebilirsiniz ama bana öyle hissettirmiyor, öğrendiği her yeni şeyle şekillendiğini,bilinçlendiğini ve insan olduğunu görüyorum.Haklarına sahip çıkmaya başladığı bu dönemde hayatın mücadeleden ibaret olduğunu anladığını seziyorum.İstekleri var ve bunların gerçekleşmesi için benimle tartışıyor, bu artık ömrümüz boyunca sürecek sanırım:)
Elif bu ayın 26sında 3 yaşını dolduruyor.Ben onun kadarken,kendi dünyamın tek hakimiyken bütün saltanatım sarsılmış,eve "kardeş" diye biri gelmişti.(Elifin öyle bir durumu yok şimdilik).Bugünlerde Elife bakarken kendimi görüyorum ve o zamana dönmeye çalışıyorum.Bana anlatılan ve benim de hayal meyal hatırladığım, kardeşime hiç zarar vermememe rağmen üzüntüden bütün boğazımın içinin yara olması ve 10 gün kadar hiç bir şey yiyemememiş olduğum.Kızkardeşim bugün benim için o kadar kıymetli ki o zaman bu kadar incinmiş olmam çocukluğun kendine özel durumundan ibaret.Çocukları anlamak için çocuk ruhumuzu kaybetmemiş olmalıyız.Ben kızımı anlamaya çalışıyorum ve başardığım zamanlar başaramadıklarımdan fazladır umarım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder